Αφιέρωμα στον Juha Kankkunen
Επέλεξα τον συγκεκριμένο οδηγό διότι παραμένω πιστός στην φιλανδική σχολή και, παρόλα τα άλλα μεγάλα ονόματα της σχολής αυτής, είχα την χαρά να τον παρακολουθήσω, δυστυχώς μόνο προς το τέλος της αγωνιστικής του δράσης.
Ο Juha Matti Pellervo Kankkunen, (02/04/1959) είναι ένας παραδοσιακός Φιλανδός οδηγός, τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, που κρατά ακόμα μερικά ρεκόρ. Κατάγεται από την πόλη Laukaa, μικρός δήμος στην κεντρική Φινλανδία, πολύ κοντά στην πόλη Jyvaskyla, παραδοσιακή βάση του Φιλανδικού Ράλλυ. Ο πατέρας του, ένας αγρότης, αγωνίστηκε επίσης σε ράλλυ ως χόμπι, του πρόσφερε αρκετό χώρο για εξάσκηση στο αγρόκτημα, παρόλο που ο μικρός Juha δεν είχε άδεια οδήγησης. Ο Juha άρχισε να οδηγεί μόλις στα 7 του χρόνια και είχε το πρώτο του αμάξι στα 12! Πιο σημαντική όμως ήταν η φιλία που είχε ο πατέρας του με τον Timo Makinen ο οποίος πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Laukaa για προετοιμασία για το Ράλλυ 1000ων Λιμνών. Ο Timo Makinen αναγνώρισε το ταλέντο του Juha και του έδινε πολύτιμες συμβουλές και οδηγίες.
Εκτός όμως από το ταλέντο, για μια διάκριση στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, απαιτείται και η ανάλογη οικονομική άνεση. Γνωρίζει λοιπόν τον Timo Jouhki, μέλος ευκατάστατης οικογένειας με ενδιαφέρον στα ράλλυ, γιό του Leo Jouhki, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Hannu Mikkola. Έτσι λοιπόν με δάσκαλο τον Makinen και χορηγό τον Jouhki, o Juha έγραφε αγωνιστικά χιλιόμετρα και οι διακρίσεις δεν άργησαν να έρθουν.
Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1978 και η πρώτη του συμμετοχή σε WRC το 1979 στο Ράλλυ 1000ων Λιμνών, τερματίζοντας δέκατος τέταρτος με ένα Ford Escort RS2000. Με μόλις τρεις συμμετοχές σε WRC η Toyota του προσφέρει να οδηγήσει την Celica του Bjorn Waldegard. Το 1983 τερματίζει έκτος στο Ράλλυ 1000ων Λιμνών, και έβδομος στο RAC. Το 1984 με συνοδηγό τον Fred Gallagher πήρε μέρος σε τέσσερις αγώνες όπου τερμάτισε μόνο στον εθνικό του, πέμπτος αυτή τη φορά. Το 1985 με πέντε αγώνες αυτή τη χρονιά, αρχίζει με ένα ρεκόρ, νικώντας στο Ράλλυ Σαφάρι, ρεκόρ νικητή με την πρώτη προσπάθεια. Επίσης, παίρνει και το Ράλλυ Κυανής Ακτής.
Το 1986 εκμεταλλευόμενος την απουσία του Ari Vatanen από το σχεδόν θανάσιμο ατύχημά του στην Αργεντινή, ο Jean Todt επικεφαλής της Peugeot προσφέρει στον ΚΚΚ ένα καλό πρόγραμμα και ένα αρκετά ανταγωνιστικό αμάξι. Υπογράφει λοιπόν ο Juha και οδηγεί το Peugeot 205 Turbo 16 σε νίκες, στο Ράλλυ Σουηδίας, στο Ακρόπολις και στο Νεας Ζηλανδίας, ενώ σε άλλα τρία ήταν στο βάθρο, κατακτώντας έτσι το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Το 1987, με την απαγόρευση των group B αυτοκινήτων, ο Kankers πήγε στην Lancia, οδηγώντας την Lancia Delta HF 4WD. Από τον πρώτο αγώνα, Μόντε Κάρλο, έδειξε ποιος είναι το αφεντικό, αλλά «αναγκάστηκε» να τερματίσει δεύτερος, πίσω από τον Miki Biasion, ένα ιταλικό αστέρι με ένα ιταλικό αμάξι. Δεν έκανε τη χάρη όμως στο αφεντικό του Cesare Fiorio, και νικώντας στα Ράλλυ Olymbus και RAC υπερασπίστηκε τον τίτλο του και στέφθηκε για δεύτερη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής.
Τις επόμενες χρονιές, 1988 και 1989, γυρίζει πίσω στην Toyota. Στον εναρκτήριο αγώνα του θεσμού, το Ράλλυ Σαφάρι, τερματίζει πέμπτος με το Toyota Supra Turbo. Όμως με το ντεπούτο της Toyota Celica GT-4 στην Κορσική αρχίζει η κάτω βόλτα. Καθόλου αξιόπιστο το αμάξι, μένει συνέχεια από μηχανικά προβλήματα (σε τρία συνεχόμενα ράλλυ) σβήνοντας έτσι κάθε σκέψη στον ΚΚΚ για το πρωτάθλημα. Εκτός WRC οι επιτυχίες συνεχίζονται, πίσω στο Peugeot 205 T16 κερδίζει το Ντακάρ, με την πρώτη του προσπάθεια, τρέχει στο Pikes Peak International Hillclimb, και στον πρώτο αγώνα του θεσμού Race of Champions στέφεται πρωταθλητής. Πίσω στο WRC το 1989 καλυτερεύουν τα πράγματα, αφού τερμάτισε τρίτος αλλά είχε ήδη υπογράψει για την επιστροφή του στην Lancia για την επόμενη χρονιά.
Το 1990 οδηγώντας την Lancia Delta Integrale 16V τερματίζει πάλι τρίτος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ενώ το 1991 στέφεται για τρίτη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής κερδίζοντας τα ράλλυ Σαφάρι, Ακρόπολις, 1000ων Λιμνών (για πρώτη φορά) και RAC. Κύριος αντίπαλός του ο Carlos Sainz, μέχρι το τελευταίο ήταν ένα πόντο μπροστά, με το αυτοκίνητο που ουσιαστικά είχε εξελίξει ο Juha στα προηγούμενα χρόνια του στην Toyota. Την χρονιά αυτή έκανε άλλο ένα ρεκόρ που υπάρχει ακόμα και σήμερα: συλλογή 150 βαθμών στο πρωτάθλημα. Ακόμη γίνεται για δεύτερη φορά πρωταθλητής στον θεσμό Race of Champions (2 στα 2!). Το 1992 δεν κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο, τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Sainz.
Το 1993 άλλος ένας παγκόσμιος τίτλος αυτή τη φορά με την Toyota. Με την αποχώρηση της Lancia από τον θεσμό επέστρεψε στην Τοyota. Κέρδισε 5 ράλλυ, Σαφάρι με συνοδηγό τον Juha Piironen, Αργεντινής, Αυστραλίας και RAC με τον νέο του συνοδηγό Nicky Grist και τέλος το 1000ων Λιμνών με τον Denis Giraudet. Έκανε και άλλο ένα ρεκόρ που υπάρχει μέχρι σήμερα, κέρδισε σε μια σαιζόν με τρεις διαφορετικούς συνοδηγούς, διαφορετικής εθνικότητας ο καθένας.
Μια άσχημη χρονιά το 1994, με ένα καλό ατύχημα στο Ράλλυ Σαφάρι. Κατάφερε να κερδίσει την τρίτη θέση στο WRC. Το 1995 τα λάθη της ομάδας (παράνομα turbo) προκάλεσαν τον αποκλεισμό της για ένα χρόνο και αφαίρεσαν όλους τους βαθμούς από τους οδηγούς της. Και την επόμενη χρονιά με ιδιωτική συμμετοχή έτρεξε σε τρεις αγώνες. Στο μέσον του 1997 πάει στην Ford ως δεύτερος οδηγός και περισσότερο σε ρόλο υποστήριξης του Carlos Sainz. Ήταν και πάλι ταχύτατος αλλά έπαιρνε εντολή να κόψει. Το 1998 ως πρώτος οδηγός πλέον αλλά χωρίς οικονομικούς πόρους αφού η Ford παράτησε το Escort και εξέλυσε το Focus, τερμάτισε τέταρτος γενικής.
Το 1999 πάει στην Subaru, παίρνει το Ράλλυ Αργεντινής, νίκη μετά από πέντε χρόνια και τερματίζει τέταρτος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Το 2000 ήταν απογοητευτικό, όγδοος γενικής. Το 2001 και το 2002 αγωνίζεται για την Hyundai χωρίς σημαντικές προσωπικές διακρίσεις παρά μόνο για την ομάδα του, πέμπτη το 2002 στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Το 2002 αποσύρεται από τον θεσμό του WRC.
Το 2007 πραγματοποιεί ρεκόρ ταχύτητας στον πάγο με την προσωπική του Bentley Continental GT.
Σήμερα, διατηρεί
ακαδημία αγωνιστικής οδήγησης.
