Re: 24 Hours Rally Raid 2012
Μέρος 3o:
...Είμαστε λοιπόν στο 2ο service, έχει ξημερώσει και κατα τις 7.00 ξεκινάμε την απλή για την ειδική. Και ενώ μέχρι τώρα ήμασταν πατήρ και υιός, οδηγός και πλοηγός αντίστοιχα. Πλέον, οι ρόλοι αλλάζουν. Να οδηγήσω και εγώ λιγάκι να εκτονοθώ. Στην απλή κάνουμε και μικρή προπόνηση πλοήγησης στις τουλίπες. Το μεγάλο άγχος η αδυναμία του συνοδηγού στις δύσκολες τουλίπες. Ευτυχώς δεν ήταν πολλές σε όλη την ειδική. Φτάνουμε εκκίνηση μπροστά σε ένα εκκλησάκι, λίγη συννεφιά και αέρας. Περιμένουμε. Εκεί κάπου ήταν ο επόμενος απο εμάς και του λέω: "Πω πω βαριέμαι να οδηγήσω τώρα, νυστάζω είμαι χώμα. Εσείς?". "Μια απο τα ίδια" μου λέει.
Εμένα βέβαια όλο αυτό μου φάνηκε κάπως σαν να μπλοφάρει ο ένας τον άλλον, αλλά τέλος πάντων. Βάζω κράνος, GPS, Terratrip χωρις προβλήματα πλέον και ανάβω gopro. Με το που την ανάβω βγάζει μια ωραιότατη φωτογραφία.
Εγώ νόμιζα ότι τέλιωσε η μπαταρία πάλι, αλλά ήταν σε foto mode. Βάζω μπρος, 7.40 ξεκινάμε.
Στα πρώτα μέτρα βλέπω κάτω ένα πετρωτό δρομάκι πάνω στον χωματόδρομο. Εδώ είμαστε λέω. Ακροπολική ειδική Αγ. Θεοδώρων.
Εξού και το εκκλησάκι στην εκκίνηση. Ευτυχώς την ήξερα πάνω κάτω. Οι δρόμοι όπως τους ξέρουμε απο το Ακρόπολις με λίγα λούκια δεξια αριστερά. Ο συνοδηγός φυσάει, η ΜΩΤ να ανεβαίνει κοντά στα 49, όλα καλά. Περνάμε και απο την πρόσβαση που είχαμε πάει, πιάνω και ένα μπροστινό. Με πέδεψε λίγο να τον περάσω γιατί έτρωγα πέτρες στα τζάμια , αλλά στα κλειστά κομμάτια παραδώθηκε και πέρασα. Γενικά οι δρόμοι ωραίοι, ο ρυθμός κυλάει και ο συνοδηγός αστέρι, ευτυχώς. Με τα πολλά, συναντιώμαστε με τον μπλοφαδώρο που μιλούσα πιο πριν. Χανόμαστε για λίγο, κάνουμε το παιχνίδι μας, του ανοίγω απόσταση σιγά σιγά.
Ήτανε που βαριόμουνα να οδηγήσω. Είμαι πλέον σε δικό μου ρυθμό. Κάπου εκεί φτάνουμε σε μία σχετικά εύκολη τουλίπα και βλέπω όλους του μπροστινούς μου μαζεμένους γύρω γύρω. "Χαθήκαμε" λένε. "Δεν βγάινει απο δω" και τέτοια. Πράγματι με το που βλέπω πιο κάτω είχε και άλλες διασταυρώσεις που δεν ήταν γραμμένες.
Χωρίς δεύτερη σκέψη. Πάω πίσω ξαναμηδενίζουμε και κάνω το προφάνές. Ακολουθώ τον πιο ευθεία πατημένο δρόμο. Οι επόμενες τουλίπες ταιριάζουν. Εδώ είμαστε. Σας τσάκωσα.
Προσπαθώ να ξεφύγω χωρίς να με δουν και με ακολουθήσουν. Το καταφέρνω αλλά για λίγο. Σε κάποια σπαστήρια με λούκια με πιάνει ο πρώτος. Πάλι καλά που τον γρίφο πριν τον βρίκε πρώτος ένα φίλαράκι απο Θεσ/νικη. Φοράει 33 ιντσων ρόδες. Τον αφήνω μπροστά και εξαφανίζεται. Προς το παρόν άλλος δεν με πέρασε μέχρι και κάποια χωράφια στα Σκούρτα όπου με φτάσανε και τους άφησα. Δεν έιχα λόγο να πιέσω. Λίγα χιλιόμετρα έμεναν ακόμα, Μωτ 42, οπότε όχι ρίσκα. Με αυτά και μ' αυτά φτάνουμε Βούντημα. Λίγο ο σβέλτος ρυθμός μου, λίγο ο συνοδηγός χωρίς χασίματα (με λίγη βοήθεια στα δύσκολα), τερματίζουμε με 7-8 λεπτά προπορεία.
Άλλος ένας 24ωρος τελείωσε, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Το ΚΙΑ σκυλί. Ικανοποίηση? Χαρά? Δεν ξέρω. Μέχρι τότε δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε γίνει, τι είχαμε περάσει τις τελευταίες 24 ώρες. Πάντως είχαμε περάσει όμορφα. Γιατι για να κάνεις αυτό που σ'αρέσει, θα περνάς και ωραία! Αλλιώς δεν θα το έκανες.
Πίσω πλατεία κοτζιά να δούμε τι κάναμε, επιστροφή κάμερας στο Γρηγόρη, και κουβέντα να περάσει η ώρα, να πάμε σπίτια μας να λιώσουμε στον ύπνο.
Τελικά...
13,5 ώρες σερί ύπνος και απο 'ζημιές': 2 στραβωμένες ποδιές.
Και του χρόνου!?
